in my world                 ช่วงนี้อัพไดอาทิตย์ละวันจนกลายเป็นนิสัยไปแล้วนะเนี๊ย วันนี้นั่งคิด นอนคิด สองจิตสองใจว่าจะอัพหรือไม่อัพดี คิดไปคิดมาอัพดีกว่า เพราะถ้าไม่อัพคงปล่อยไดหน้าที่แล้ว ไว้ยาวจนถึงอาทิตย์หน้าแน่ๆเลย พอเปิดคอมคิดจะอัพเข้าจริงๆก็เกิดอาการมึนงงซะงั้น เนื่องจากห่างหายไปนาน จนจำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรไปมั่ง ถ้าจะให้เล่าจริงๆทุกๆวันก็มีแต่งาน กับงานแหละ หยุดยาวสี่วันรวด....งานหลักของธัญคือกินกับนอนค่ะ กว่าจะตื่นกว่าจะลงมาข้างล่างก็ปาเข้าไปเกือบสิบโมง กินเสร็จเริ่มง่วงขึ้นไปนอนต่ออย่างไม่รีรอ นอนๆกลิ้งๆ หยิบหนังสือมาอ่านบ้าง คริ๊ๆอย่าเข้าใจผิดว่าเราอ่านหนังสือวิชาการ!!!! ตอนนี้กำลังเก็บตก...คุยกับประภาส...ให้หมดทุกเล่มค่ะ อ่านหมดทุกเล่มแล้วจะเริ่มอ่านของ คุณปราย พนแสง จากนั้นก็เริ่มอ่านของ Nicholas Spark ให้หมด ตอนอยู่ออสธัญติดนิยายของเค้ามากเพราะหนังสือที่โน่นราคาค่อนข้างถูก เมื่อเทียบกับค่าครองชีพ   สัปดาห์ที่ผ่านออกจะแปลกไปหน่อยเพราะทำงานแค่สี่วัน โอ๊ย....พอมีวันหยุดหัวใจลูกจ้างอย่างเราๆก็พองโตกันเลยทีเดียว แต่จะว่าไปทำงานสี่วันทำไมถึงรู้สึกเหนื่อยซะมากมายก็ไม่รู้ค่ะ กลับถึงบ้านก้สลบเป็นตายแทบทุกวัน บางวันเหนื่อยจัดไม่ทานข้าวเย็นก็มี ประมาณว่าอาบน้ำนอนเลย >"<   ก่อนเริ่มงาน   ไดหน้าที่แล้วมีหลายคนทักว่าผอมลง หง่าาาาาาาาา ก็อย่างที่เห็นแหละคะ น้ำหนักลดลงไปสองกิโลถ้วน ไม่มากไม่น้อย แต่มากพอที่จะทำให้เสื้อผ้าที่มีอยู่ในตู้ใหญ่เกินไปที่จะใส่ อย่างกางเกงบางตัวถึงกับต้องพับเก็บกันเลยที่เดียวเพราะเอามาใส่แล้วหลุดตูด :( ได้เรื่องเสียตังค์ซื้อใหม่กันอีกแล้วไม๊ล่ะเนี๊ย นี่ก็นั่งรอนอนรอวันสิ้นเดือนแล้วแหละ เพิ่งรู้ว่าเวลาต้องหาเงินใช้เองแบบจริงจังนี่...ยากเอาเรื่องเหมือนกัน.... ปกติธัญไม่ใช่คนใช้จ่ายเกินตัวนะ ที่ผ่านมาส่วนใหญ่หมดกับเรื่องกิน ส่วนเหตุผลที่รอเงินเดือนออกก็แค่อยากกดตังค์ออกมาให้เตี่ยกับแม่ ธัญจะทำแบบนี้ไปตลอด เค้าจะได้เห็นด้วยกับการออกไปทำงานนอกบ้านของธัญบ้าง ข้อเสียอย่างหนึ่งของการทำงานนอกบ้านที่ธัญสัมผัสได้ คงจะเป็นเรื่องเวลาที่มีให้เตี่ยกับแม่น้อยลง จากที่เค้าไม่สนับสนุนให้ออกไปทำงานนอกบ้านเป็นทุนเดิม พอมาเห็นธัญออกจากบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกดื่น แล้วเราก็มีเวลาคุยกันแต่ละวันไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ยิ่งทำให้เค้าไม่อยากให้เราทนอยู่กับตรงนี้นานๆ ธัญเองก็เข้าใจและรับรู้ถึงความห่วงใย แต่ทำงัยได้ในเมื่อ....ธัญเลือกแล้ว.... ที่ทำได้ก็มีแค่ตั้งใจทำงาน ไม่บ่นเรื่องงาน และพยายามดูแลตัวเอง เพราะถ้าเค้าเห็นว่าเราเหนื่อย เราท้อ เราไม่แข็งแรง เค้าคงไม่ยอมให้ธัญทำงานนี้ต่อไปแน่ๆ           พักเรื่องงานไว้ก่อนดีกว่า.....วันนี้วันหยุด....เอาเรื่องเบาๆดีกว่า......           คราวก่อนที่รักมาหาแอบเอาของขวัญเล็กๆน้อยๆมาฝากกันด้วยหล่ะ ธัญถามว่าให้เนื่องในโอกาสอะไร ที่รักบอก......"ไม่มีโอกาสอะไรทั้งนั้นแค่อยากให้"...... เห็นแล้วก็แอบตลกเค้า โน๊ตไม่ใส่ผู้ชายโรแมนติก ไม่ค่อยพูดจาหวานให้ได้ยินบ่อยนัก แต่ช่วงนี้มาแปลก บอก "รัก" บอก "คิดถึง" บ่อยมาก บางครั้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานถามธัญคิดถึงเค้าไม๊ เราจะตอบยังงัยล่ะ คำถามมันบังคับให้เราตอบ...คิดถึง....ไปในตัวอยู่แล้ว แต่จริงๆก็คิดถึงแหละ แค่ช่วงนี้ธัญยุ่งๆ เหนื่อยๆ เวลาจะไปอ้อนเค้ามากๆเหมือนตอนว่างงานก็ลดลงไปด้วย   อะไรอยู่ข้างใน????   ตั้งแต่ได้ของขวัญชิ้นนี้มา ทุกครั้งที่โน้ตโทรมาหาจะถามทุกครั้งเลยว่าใช้ของที่เค้าซื้อให้รึป่าว แหมมมมมมมม ใจก็อยากใช้อยู่หรอกแต่เรามันเป็นคนขึ้หลงขึ้ลืม กลัวจะเอาของเค้าไปวางลืมไว้ที่ไหน เลยไม่ค่อยอยากเอามาใช้ ครั้นจะเก็บไว้บ้านก็เสียดาย วางไว้เฉยๆ จะเอาไปใช้ก็กลัวหาย ยังงัยดีล่ะเนี๊ย   @^^@   มีการบอกด้วยนะว่า.....ซื้อมาให้ก็อยากให้ใช้..... แต่ฟังแล้วประโยคนี้คุ้นหูจัง นึกได้ว่าทุกครั้งที่ธัญซื้อของให้เค้าธัญจะบอกให้เค้าเอามาใช้ แล้วก็จะพูดแบบนี้แหละว่าซื้อมาก็อยากให้เค้าใช้ไม่ใช่ซื้อมาเก็บ 555 แปลกเนอะ...แค่สิ่งเล็กๆน้อยๆแบบนี้ ก็ทำให้ธัญรู้สึกอุ่นใจได้มากมาย อย่างน้อยที่รักก็ได้แสดงออกให้เห็นว่า...."เค้าใส่ใจ" ......ของขวัญไม่ว่าราคาจะแพงแค่ไหน มันจะไม่มีค่าเลยถ้าคนให้ไม่ได้รู้สึกจริงใจที่จะให้....   his gift, with my diary       เลี่ยนไปป่าวเนี๊ย??? . . . . พอเห็นไดอารี่ตัวเองก็แอบตกใจนิดๆ คิวยาวเหยียดไปถึงสิ้นปีเลยแหละ นัดกับชาวไดคลับไว้ตั้งแต่ยังไม่ได้งานว่าจะหม่ำข้าวนั่งเม้าท์กัน จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ไปซะที ยังงัยซะโปรแกรมก็ยังไม่ล่มนะจ๊ะสาวเดียร์ แต่ขอธัญเคลียร์งานทางนี้ก่อน ><" ช่วงนี้ชีพจรลงเท้าเหลือเกินค่ะ อาทิตย์หน้า...ได้ยินที่รักบ่นๆว่าอยากไปนอนเล่นที่ไหนไกลๆ คงหาเรื่องขับรถไปต่างจังหวัดกันอีกตามเคยค่ะ ส่วนอาทิตย์ถัดไปทาง HR จะพาไปเปิดสาขาใหม่สองสาขาด้วยกัน ยังไม่คอนเฟิร์มวันแต่เป็นที่แน่นอนว่าต้องไปแหละ ส่วนอาทิตย์ถัดมา...มีคุณเพือน CT and the Gang รับปริญญาที่ TU งานนี้เป็นภาคบังคับ....ต้องไปไม่งั้นเคือง!!!! ประมาณว่างานอื่นๆพวก กินข้าว ร้องเพลงเนี๊ยไม่ไปก็ได้ แต่งานอย่างนี้ธัญไม่อยากพลาดค่ะเพราะคนเราจะรับปริญญาทั้งที อย่างมากก็แต่สามครั้งในชีวิต ฉะนั้นไฟล์บังคับสุดๆยังงัยก็ต้องไป เท่าที่ว่ามา....สรุปว่าธัญจะไม่ว่างยาวไปจนถึงสิ้นเดือนหน้าเลย แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว นี่ยังไม่รวมงานที่บ้านบางงาน ที่ธัญรับผิดชอบอยู่ด้วย ที่ผ่านมาแอบโบ๊ยให้พี่ๆทำแทนไปก่อน มานั่งคิดได้ว่าเป็นความรับผิดชอบของเราก็ควรจะทำเอง จากนี้ไปคงต้องลุยกันอย่างจริงจังแล้วแหละ       ไดวันนี้ออกแนวไรสาระเนอะ อ่านแล้วไม่ค่อยประติดประต่อเท่าไหร่ ทนอ่านเอาหน่อยนะคะช่วงนี้เจ้าของไดมึนๆค่ะ พรุ่งนี้วันจันทร์...ต้องทำงานอีกแล้วสิเรา.... ไปแล้วค่ะ เจอกันอีกทีคาดว่าสัปดาห์หน้าเลยแหละ             เทคแคร์นะคะทุกคน                                                                                                                                                  Posted on Sun 20 Jul 2008 18:42 calendar last diary favourite diary << July >> S M T W T F S 29  30  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  1  2  << 2008>> in my world Here I am:: training an... weekend shopping, weeke... the myth of juice Vertigo Grill and Moon ... Dream team ยิ่งสูง.....ยิ่งหนาว...... Ayudhaya and Nakronpath... Surprise friday ^^ and ... mid week, our plan Sunday @ H.O.M.E. First week, first exper... Orientation an ordinary, an LuCkY ... the Love Stories of the... ไดอารี่ที่ชื่นชอบjuscheekyn'mindn'jasonJJn'zeanp'oatn'mainuiizorrhanongnodMr.coffeenongkonlekannmissmaldivesp'koiจ็อดplapakpaodearp'puiimimcoffeemaniaชบร.n'killao. usa:)kateaummeena                                                                                            อัพซะที เย้ แถมด้วยธีมใหม่ สวยเชียวนะคุณน้อง เรื่องงาน พ่อแม่เค้าก็เป็นห่วงเราเป็นธรรมดาเนอะ โดยเฉพาะเรื่องสุขภาพ ต้องนอนดึกตื่นเช้าทุกวัน ท่านก็เลยกังวล ชิมิ ของขวัญจากที่รัก ถูกของเค้า ไม่เห็นต้องมีเทศกาลอะไรเลย แค่อยากให้ ก็ไม่ต้องรอถึงวันนู่นนั่นนี่หรอกจ้ะ ให้ด้วยความรักแบบนี้ เป็นพี่รักตายเลย มีความสุขกับงานกับความรักแบบนี้ตลอดไปนะคะคุณน้อง destiny    Sun 20 Jul 2008 22:04 [6] ตีมใหม่ ก็ดูขรึม สุขุม คัมภีรภาพ นุ่มลึก... คุนผู้เหยงข้างบน..ดูเหมือนภรรเยีย ก๊อชชฟ้าเต้อ.. ดูน่ากัวนะร่า...ดูเหี้ยม เหี้ยมเยี่ยงไรก็ไม่รู้ แต่ก็เหมาะกะร่า... ยิ้มแบบเหี้ยม เหี้ยมให้จ๊อดดูดิ๊.. ล้อเล่นนนนนนนนนนนน สวยยยยยยยยยยยย... จะให้ดี เปลี่ยนมันทุกวีคเลยดีมะ ลับสมองไงร่า เกิ้ก เกิ้กกก     Sun 20 Jul 2008 20:13 [5] ธีมใหม่เป็นงัยบ้างค่ะ Feeback กันหน่อยน๊ะ anordinary    Sun 20 Jul 2008 20:00 [4] แค่นี้ก็เม้งไม่เป็นแร้วร่าเอ๊ย มาต่ะละที ใส่เม้งผิดเป็นว่าเล่น.. เชอะ. อ่านแล้วนึกถึงตัวเองนิดนึงนะร่า จ๊อดนะ . กลับบ้านไป กลายเป็นเด็กในกำมือพ่อแม่ ดูไม่เหมือนตัวเองอายุเท่านี้ เพราะเค้าทำเอาเรากลายเป็นเด็กตัวเล็กอยู่เลย ไม่ว่ายังไง เค้าก็ไม่ยอมมองเราเป็นผู้ใหญ่.. จะว่าดี มันก็ดี จะว่าไม่ดี ก็ตรงที่เราไม่มีสิทธิคิดอะไรด้วยตัวเราเองเลย... ดีนะที่จ๊อดไม่ได้อยู่กับพ่อกะแม่ ไม่งั้น เลิกงานกลับบ้านไม่ได้มีเวลาไปหาเหล้ากินแหง แหง เอิ้กกกกกก เวลาแห่งการพักผ่อนนี่มันผ่านไปไวชะมัด เนาะร่าเนาะ...     Sun 20 Jul 2008 19:36 [3] vjt อ่ะฮ๊า...     Sun 20 Jul 2008 19:31 [2] 12480     Sun 20 Jul 2008 18:42 [1] Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง